Ik ken Alain de Botton al ruim 20 jaar. Niet persoonlijk, maar op de een of andere manier komt hij regelmatig langs in mijn leven. Als schrijver van het geweldige boek ”The course of love” – waarin je 2 mensen volgt nádat ze elkaar gevonden hebben, en over de ontwikkelingen en lessen uit het huwelijk dat daarna volgt.
Als oprichter van ”the School of life” (voor diegenen die in Amsterdam wonen een mooie plek om een keer heen te gaan) en natuurlijk uit talloze interviews die op b.v. Youtube te zien zijn.
Zijn basisideeën zijn simpel, maar niet altijd makkelijk toe te passen.
Het gaat erover dat mensen in hun partnerkeuze vaak proberen om de dingen die verkeerd gingen in hun jeugd te herschrijven, te herstellen, weer heel te maken. De enorme rol die ouders daarin spelen.
Maar het gaat er ook om dat liefhebben een vaardigheid is, niet iets wat iedereen vanzelf goed kan. Hoewel men dat vaak denkt. Als je eenmaal iemand gevonden hebt, moet het daarna makkelijk zijn. Dat verliefdheid fijn is, maar echt het allerprilste begin van een relatie vormt, en dat je daarna nog vele fasen doormoet om gelukkig te worden en te blijven met de ander.
Dat soulmates niet gevonden worden, maar gemaakt worden. Door de aandacht en liefde die wij de ander geven.
Dat iedereen vaak maar wat aanmoddert in het leven, en hoe het kan helpen om je daar bewust van te zijn, en vergeeflijk te zijn naar de ander (alle anderen) die dit ook doen.
Over het echt belangrijke in de liefde – Kindness, Shared vulnerability, Understanding (en daar wil ik zelf nog samen kunnen lachen aan toevoegen)
En nog veel en veel meer. Als je zelf een keer wil luisteren zijn dit twee mooie ingangen.
